تاریخچه پارک

عدم تکميل زنجيره ساختاري صنعت و دانشگاه، يکي از موانع توسعه علمي و اقتصادي کشورهاست. اين امر موجب پيدايش شهركها و پاركهاي علم و فناوري از دهه ۱۹۶۰ ابتدا در آمريكا و پس از آن در ديگر كشورهاي جهان گرديد که در ابعاد مختلف و با طيف گسترده­اي از شرح وظايف به عنوان حلقه­اي از زنجيره اقتصاد مبتني بر فناوري توسعه يافتند. پارکهاي علم و فناوري، نهادي اجتماعي و جايگاهي براي توسعه نوآوريهاي دانش محور از طريق مساعدت در تشكيل و تقويت بنگاههاي اقتصادي كوچك و متوسط و بخشي از راهبرد انديشمندانه و هماهنگ براي توسعه ملي محسوب مي­شوند. امروزه بيش از ۸۰۰ پارك علمي، تحقيقاتي و فناوري در جهان فعاليت مي­كنند. پارکهاي علم و فناوري علاوه بر امكان فعاليت شركتهاي كوچك و متوسط دانش محور و كارآفرين در يك محيط اقتصادي، بستر لازم را جهت انتقال و توسعه فناوري، توليد با ارزش افزوده بالا، جذب سرمايه‌گذاري خارجي و ورود كارآفرينان و واحدهاي صنعتي به بازارهاي جهاني را فراهم مي­نمايد. امروزه به پارک­های علمی، به عنوان راه­حلی برای مشکلات پیچیده توسعه اقتصادی، ایجاد شغل، رفع مشکل بیکاری، توسعه کسب و کارهای جدید و ارتقای فناوری در صنعت نگاه می­شود. پارک­های علمی، مکانیسمی برای ترویج و ترغیب نوآوری، تشویق صنعتی­سازی مجدد و تضمین توسعه پایدار منطقه­ای معرفی شده­اند. از این رو، پارک­های علمی یا فناوری به طور قابل ملاحظه مورد توجه دولت­ها در سرتاسر جهان قرار گرفته­اند. ایران نیز از این امر مستثنی نیست و در حال حاضر جهت ایجاد تعدادی پارک علم و فناوری در نقاطی از کشور برنامه­ریزی شده که پارک علم و فناوری استان قزوین از جمله آنهاست .